WWSV E2 – BEP E2

Het was vandaag niet de dag dat Bjorn het verslag mocht schrijven, dus eigenlijk ik ☺, maar omdat het toch wel een belangrijke wedstrijd was heb ik toch ook de computer maar even gepakt. Als het goed is staat er dus nog een mooi wedstrijd verslag in dit krantje, maar beter 2x dan geen keer zeg ik maar.

Vandaag stond de Topper tegen WWSV E2 op het spel. We moesten uit spelen, dus dat was al niet in ons voordeel☺, maar gelukkig speelde we toch in de Beuk. De tribunes stroomde langzaam vol en even heeft Monica nog in dubio gestaan of de onder tribunes nog uitgetrokken moesten worden, omdat het aantal van 500 bezoekers zou worden overschreden, maar helaas bleven we daar net onder.

Deze topper was een echte kampioenswedstrijd, want beide ploegen hadden 19 punten verzameld uit 11 wedstrijden, dus diegene die won was kampioen en bij een gelijkspel waren beide ploegen kampioen. Ik heb nog even met de gedachte gespeeld om het op een dealtje te gooien en dat we 0-0 zouden spelen, maar dat konden we al die toeschouwers niet aandoen. We gingen er dus gewoon voor. De vorige confrontatie tegen WWSV, maar dan thuis in de Beuk hadden we gewonnen met 16-12 gewonnen, dus het zou moeten kunnen, maar elke wedstrijd is anders.

Tijdens de korte bespreking voor de wedstrijd iedereen erop gewezen dat er heel hard gewerkt moest gaan worden en dat we vooral op de lange ballen en de snelle uitbraak bedacht moesten zijn, dus snel terug en diegene die de lange bal zou gooien meteen goed verdedigen. Super geconcentreerd verdedigen, want voor elk tegen doelpunt dat je niet tegen krijgt hoef je zelf niet te scoren (Cruyferiaanse uitspraak). Er waren wel wat gespannen koppies bij de kids, maar ik vond het erg meevallen.

Het eerste kwart startte we met Iris, Daan en Ruben op de bank en dat betekende dat Anne, Do, Bjorn en Lenny in de basis stonden. We begonnen niet zo goed, want we kwamen met 3-0 achter. Dat kwam niet, omdat we er niet goed bij zaten, maar wel omdat met het verdedigen de handen niet omhoog gedaan werden. Gelukkig herpakte we ons aanvallend en maakte Bjorn er drie achter elkaar: één onder de korf, een doorloopbal en een afstandsschot. De schade was weer ingehaald en stond het 3-3.

Het tweede kwart was voor Iris, Lenny (als meisje), Daan en Ruben. Dit was eigenlijk een kopie van het eerste kwart, allen scoorde WWSV er maar 2, wederom omdat de handen niet goed omhoog gingen. Gelukkig maakte wij er met een verre afstand treffer van Daan en een mooie uitbraak van Iris 5-5 van. Rust en het kon nog steeds alle kanten op. In de echte rust de kids er nog op gewezen dat er van de 5 tegendoelpunten eigenlijk 5 niet nodig waren geweest als de handen goed omhoog gingen.

Het derde kwart was voor Anne, Ruben, Daan en Bjorn. Hierin kwamen voor het eerst voor te staan door alweer een verre ploffer van Daan (5-6). Maar WWSV maakte ook een verre afstandstreffer en zo stond het weer gelijk (6-6). We verspeelden de bal met het uitbrengen naar de aanval en dit werd meteen afgestraft en zo stonden we weer achter (7-6). Gelukkig maakte Anne op een zeer belangrijk moment toch nog even de gelijkmaker (7-7).

Zouden Do, Iris, Bjorn en Daan het kampioenschap in het laatste kwart naar ons toe kunnen halen, dat was de vraag die iedereen bezig hield. We kwamen voor de tweede keer vandaag voor te staan door een doorloopbal van Daan en hij maakte ook nog een afstand bal. Met de stand 7-9 was de marge dus 2, maar die kan zo weg zijn. We kregen heel veel kansen, maar vooral Bjorn wilde het denk ik spannend houden, want ze gingen er niet in. Vlak voor tijd werd aan alle onzekerheid een einde gemaakt, want toen maakte Bjorn er 7-10 van en kon het niet meer mis gaan. Na het laatst fluitsignaal van de goed fluitende vrouwelijke scheidsrechter was het natuurlijk dansen en springen, maar ook moesten er nog strafworpen genomen worden, waarvan WWSV er toch weer meer in schoot dan wij.

Nu gingen we naar de grote hal waar we een toespraak kregen in levende lijve van de jeugdvoorzitster en via de telefoon van de voorzitster Loes, die in de bus zat op weg naar Gorredijk met het eerste team om degradatie te voorkomen. Ook ontbraken de bloemen en de medaille van BEP niet en kregen de kids ook nog een super grote chocolate medaille, die voor gelukkig voor sommige op de foto gezet is, want waarom zou je hem lang bewaren als je hem ook meteen kunt opeten. In de kantine nog taart gegeten en wat gedronken en toen gingen de eerste mensen weer naar huis. Ik heb begrepen dat sommige ouders samen met Monica het licht hebben uitgedaan en dan te bedenken dat we om 13:00 uur speelden ☺.

Kids, ik ben trots op jullie allemaal, want jullie hebben allemaal je steentje bijgedragen. Dat we dit met elkaar bereikt hebben is ook een pluim waard voor alle ouders, want jullie zijn ook allemaal erg betrokken en dat is leuk. Ook een pluim voor Johan Wiggerink, Stephan Eekels en deels Timo de Boer, want die zijn er altijd met de trainingen en ons net zo goed proberen te laten worden als de E1 en we zijn aardig op weg. Goed en serieus blijven trainen, want misschien kunnen we dit dan op het veld dan nog een keer herhalen.

Groeten van een ERG tevreden coach.