Het Noordhollands Dagblad heeft een mooi artikel geschreven over BEP op het hoogste niveau. Lees hieronder het artikel uit het dagblad van Warner de Weerd.
BEP komt dit seizoen op het veld uit in de ereklasse. Een unicum? Nee, in bijvoorbeeld het seizoen 1985/1986 speelde BEP ook in de eredivisie van het korfbal, destijds hoofdklasse geheten.
Een groot verschil tussen toen en nu is dat de Purmerendse korfballers destijds de hoogste klasse bereikte in de zaal. Huidig voorzitter Loes Hoogenhoud (57) zag destijds vanaf de tribune hoe BEP geschiedenis schreef.
De prijzenkast. Elke sportclub heeft er een. Vaak staat ‘ie in de kantine, bij binnenkomst in de gang of in de bestuurskamer: de prijzenkast. In deze reeks vertellen betrokkenen het verhaal van de belangrijkste of meest bijzondere prijs van hun club.
,, Het gebeurde in het voorjaar van 1985 in Groningen bij NIC waar een beslissingswedstrijd uitsluitsel moest bieden welke van de twee verenigingen zou promoveren”, kijkt de Beemsterlinge terug. ,,We waren bovenaan de poule geëindigd, maar er waren vier poules en maar twee promotieplekken.”
Dat betekende dus een seizoensapotheose met een uitroepteken: Vanuit Purmerend gingen er vijf bussen naar het hoge noorden. ,,Het leefde enorm, sporthal De Beukenkamp zat bij thuiswedstrijden regelmatig mudjevol met vierhonderd toeschouwers. Sowieso had BEP destijds meer leden. Ik schat rond de vierhonderd waar dat er nu driehonderd zijn”, aldus Hoogenhoud.
Sporthal De Beukenkamp zat bij thuiswedstrijden regelmatig mudjevol met vierhonderd toeschouwers
BEP had overigens op dat moment al ervaring opgedaan in de hoofdklasse. In de jaren zeventig was de club al twee keer gepromoveerd naar het hoogste niveau, maar beide keren bleef het avontuur beperkt tot een seizoen. Tot de spelers met eredivisie-ervaring behoorde Eric Hoorn, hij ging na zijn jaren bij BEP korfballen in de hoofdklasse bij het Amsterdamse Archipel, maar keerde lopende het seizoen 1985/1986 terug bij de Purmerendse korfbaltrots.
,,Dat Eric later in het successeizoen nog aansloot bij de ploeg was misschien wel de sleutel tot het succes”, stelt Hoogenhoud. ,,BEP had namelijk net een verjonging doorgevoerd, met de komst van de junioren Annemieke de Jager en Gertjan Waterhout in het eerste team.”
BEP ontwikkelde zich tot een team met de juiste balans tussen ervaren en jonge spelers, maar dat hield niet in dat de beslissingswedstrijd al snel een gelopen koers was. Integendeel, de wedstrijd werd pas in de slotseconden beslist. Robert Jan Zijp kroonde zich tot het goudhaantje van korfbalminnend Purmerend en Beemster door met een haviksoog de bal van afstand door de korf te mikken.
,,Het feest na afloop was groot, maar al snel drong het besef door dat het een hele toer zou worden om dit keer wel lijfsbehoud in de hoofdklasse te bewerkstelligen.” Trainer Rob Molanus schatte terecht in dat BEP met het Leidse Fides Pacta en het Utrechtse Samos zou strijden om degradatie te voorkomen. Tegen Fides Pacta pakte zijn ploeg vier punten, maar de Purmerendse korfballers verspeelden er drie aan Samos dat bovendien ook tegen sterker geachte teams de nodige punten pakte.
De sport werd steeds professioneler en met name in Amsterdam en de Zaanstreek gingen clubs spelers betalen.
Derhalve moest BEP, na een nipte nederlaag tegen het Drentse DOS’46, opnieuw degradatie na een seizoen aanvaarden. ,,Driemaal bleek geen scheepsrecht en we zouden daarna niet meer op het hoogste niveau terugkeren”, verklaart Hoogenhoud. ,,De sport werd steeds professioneler en met name in Amsterdam en de Zaanstreek gingen clubs spelers betalen. Die kant wilde BEP niet op. Wel hebben we dertig jaar geleden onder leiding van Koos Snel op het veld nog een seizoen op het hoogste niveau gespeeld.”
BEP bleef niettemin wel nog jarenlang op goed niveau korfballen, omdat dragende spelers als Martin van Eijk, Waterhout, De Jager en Zijp de club trouw bleven Die verenigingsband wordt bij BEP regelmatig op een nieuwe generatie overgedragen. Zo zijn Waterhout en De Jager de ouders van Tessa en Max Waterhout, die momenteel tot de sterkhouders van het eerste behoren.
